* ~ Meet & Greet in Thailand 2009 ~ *


สวัสดี พี่ๆ เพื่อนๆ และ น้องๆ ทุกๆ คน ค่ะ ^_^


ขณะที่พิมพ์อยู่นี้เปิ้ลก็อยู่ที่บ้านที่อังกฤษเรียบร้อยแล้วค่ะ วันนี้ได้มีโอกาส
ส่งอีเมลล์มา
หาทุกๆคน หลังจากที่นอนพักและก็ปรับสภาพร่างกายเนื่องจาก
การเดินทางมาได้ 2-3
วัน ไม่รู้ว่าการเดินทางหรือนั่งเครื่องบินนานๆ
จะทำให้คนเราแก่ลงได้รึเปล่าเนาะ ^_^


ยังไงแล้วตอนนี้สบายดีค่ะ แต่ก็ยังติดนิสัยการนอนตื่นเช้ามาจาก
บ้านที่เมืองไทย มาที่นี่
ก็ตื่นโดยอัตโนมัติเลย บางครั้งมันก็เช้าเกินไป
ยังอยากจะนอนต่อ แต่ว่ามันก็ไม่หลับ
แล้วล่ะ

ตอนนี้ที่อังกฤษปรับเวลานาฬิกาอีกแล้วค่ะ เป็นการเริ่มต้นฤดูร้อน
ระยะเวลาระหว่างที่
เมืองไทยกับที่อังกฤษ
จะต่างกัน 6 ชั่วโมง


วันที่เดินทางมาถึงที่นิวคาสเซิล วันนั้นลมแรงมากๆ เราก็นึกว่าไหน
บอกว่าเป็นฤดูร้อนไง
แต่พออีกวันต่อมา ก็มีแดดออก
ดอกไม้ก็เริ่มมีสีสัน ใบไม้ก็เริ่มจะผลิใบ
สมกับเป็นฤดูร้อน
หน่อย อากาศกำลังสบาย
(สำหรับเรา แต่คนอังกฤษก็เริ่มร้อนกันแล้ว)


ระยะเวลา 3 สัปดาห์ที่อยู่ที่เมืองไทยดูเหมือนไม่นานเลย
สัปดาห์แรกก็จะดูช้าหน่อย แต่
พอสัปดาห์สุดท้ายสิ
เร็วจนตั้งตัวไม่ทัน

แล้วก็มีเหตุการณ์ที่เกือบจะทำให้พลาดเที่ยวบิน
ที่จองไว้
ตอนก่อนเดินทางกลับเมืองไทย
จะตั้งใจว่าจะกลับในตอนคืนวันเสาร์ที่ 28 แต่

แล้วในตั๋วระบุว่า เที่ยวบินเป็นตอนตี 1 วันที่ 28
ซึ่งจะต้องออกจากบ้านไปสนามบินในคืน

วันศุกร์ที่ 27 มาสะดุดใจก่อนเดินทางเพียง 1 วัน
ต้องขอขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ที่ดล
ใจให้ไปดูที่ตั๋ว
ไม่งั้นยุ่งแน่ๆ


แล้วก็ยังไม่หมดความระทึกเพียงเท่านี้ค่ะ ณ วันเดินทาง
ขณะที่รอการเช็คอินกับสายการ
บิน Emirates
ระบบคอมพิวเตอร์ทั้งสนามบินก็มีปัญหาซะงั้น

ทำการบันทึกตั๋ว เช็คพาสปอร์ต

ก็ไม่ได้ กะว่าจะไปถึงแล้วจะได้รีบเช็คอิน แต่กลับต้องรอ
ประมาณเกือบ 2 ชั่วโมง ก่อนที่
ทางสายการบินจะตัดสินใจ
ดำเนินการแบบ manual ซึ่งจะต้องใช้เวลานานมาก กว่าจะเช็ค

อินได้แต่ละคน เนื่องจากว่าทางสายการบินต้องโทร
ตรวจสอบคนเดินทางแต่ละคน ทาง

โทรศัพท์ Boarding Pass ก็ต้องเขียนด้วยมือ

เจ้าหน้าที่ที่เปิ้ลเข้าไปเช็คอิน รูปลักษณ์ภายนอกเป็นผู้ชายค่ะ
แต่เมื่อเข้าไปติดต่อแล้ว
เป็นผู้ชายนะฮะ คุณเธอก็บอกว่าอายจริงๆ เลย
ลายมือไม่สวย เราก็เลยบอกว่า แบบนี้ก็
สวยค่ะ
ขอให้ขึ้นเครื่องไม่ผิดก็โอเคแล้ว ^_^ แต่ในใจกลัวมากๆ ค่ะ
กลัวว่าเจ้าหน้าที่จะ
เขียนผิด หรือข้อมูลการส่งกระเป๋าเดินทางไปผิดเครื่อง
แต่ยังไงเค้าก็ใจดีนะ กระเป๋าเดิน
ทางเปิ้ลน้ำหนักเกิน (อีกแล้ว)
แต่เพราะความวุ่นวายเรื่องระบบคอมพิวเตอร์ คุณเธอก็เลย

หยวนๆ ให้ ใจดีจริงๆ ^_^

ได้ยินข่าวว่าคืนนั้น กว่าระบบคอมพิวเตอร์จะทำงานได้ก็เกือบ
เที่ยงคืนแล้ว เครื่องก็ออก
delay กว่าเวลาที่กำหนดนิดหน่อย ทำให้ช่วง
เวลาที่ต้องไปต่อเครื่องที่ดูไบ มีเวลาพักนิด
หน่อยเอง
แต่ก็ยังดีที่มาทันการต่อเครื่อง เฮ้อ... ดูทุลักทุเล น่าดูเลยเนาะ
แต่สุดท้ายทุก
อย่างก็เรียบร้อยค่ะ

ช่วงเวลาที่อยู่ที่เมืองไทย ก็มีกิจกรรมการไปวัดกับที่บ้าน
ไปทำธุระกับทางราชการ ไปพบ
เพื่อนๆ จากหลากหลายสาย
(ไม่ได้เป็น สส. แต่ขอบคุณทุกๆ คนมากๆ ที่ให้การต้อนรับ

อย่างอบอุ่น ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ^_^) รายการอาหารที่
เตรียมจดไว้จากที่นี่ก็ได้ทานเกือบครบ
เลย
ทำให้หายคิดถึงอาหารไทย หรือ โซนเอเชีย ไปได้หลายเดือน ^_^




++++ ขออนุญาตทุกๆ คนเอารูปมาให้ดูแทนคำอธิบายแล้วกันนะคะ ++++


Photobucket

Photobucket
Photobucket


++++++++++++++++++++


Photobucket
Photobucket


++++++++++++++++++++++


Photobucket
Photobucket
Photobucket


Meet & Greet @ Bang Aor Seafood
– High school Friends


Photobucket

++++++++++++++++++++


Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket


ขอบคุณอีกครั้งสำหรับความเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง ความอบอุ่น
ที่มอบให้ มิตรภาพที่ไม่เคยจางหาย สำหรับเพื่อนๆ ที่แม้จะไม่มีรูป
แต่บรรยากาศในวันนั้นจะอยู่ในความทรง
จำตลอดไปจ้า

และที่สำคัญคือความรัก ความอบอุ่นกับครอบครัวและญาติ
ในการกลับบ้านครั้งนี้ .......



รักทุกๆ คนค่ะ ^_^

Apple